Herşey Nasıl Başladı

Herşey mart ayında başladı. Yüzümde geçmeyen sivilceler vardı ve ben onlara kafayı takmıştım. Bir nedeni olmalıydı geçmemelerinin ve ben bu nedeni karaciğere bağladım. İflas etmiş olmalıydı. İnternete baktım aman!!! ne panikti ama. Kendimi öyle inandırmıştım ki hasta olduğuma, her yerim kaşınmaya başlamıştı. Sürekli kaşınyordum. Karaciğer rahatsızlıklarının belirtisiymiş bu. Gece uykularım kaçıyordu, sürekli kaşınmaktan. Delirmek üzere olduğumu farkedememiştim...

 Öldüğümü düşünüyordum. 4 yaşında ki kızımı. Hatırlar mıydı acaba beni. Sever miydi, kızar mıydı acaba erkenden öldüğüm için.
Bu düşünceler beni iyice çıldırtıyordu ve kontrolü kaybedeceğimi hissediyordum.
 Yapayalnızdım, öyle hissediyordum. Yanımda yalnızca 'karıcım bişeyin yok' diyen kocam vardı ve bu hiç bir işe yaramıyordu. İleriki zamanlar da yaramadı zaten...
 Bilmiyorum işte seviyordum onu ama bana yetmiyordu. Fazla sakindi bana göre, fazla olgun.
 Bilmiyorum her kadında var mıdır bu düşünce ama ben biraz sert adamları severim; daha aktif, sinirli hatta. Benden güçlü olsun isterim ve bunu belli etsin. Sahiplensin beni, arkamda dursun, sorgusuz sualsiz güveneyim isterim.
Şansıma benim sevdiğim adam da bunların tam tersi. Benden yaklaşık 10 yaş büyük, olabildiğince sakin, olgun, kavga sevmeyen bir adam.
Kendimi yalnız hissedişim bu yüzden miydi acaba. Severek evlenmiştik ve 5 yıldır evliydik kocam hala 'aşkım, karıcım' diye seslense de bana her evlilik gibi sıradanlaştı bizimki de..
Sıradan, işten gelince tv karşısında uyuyan, ilgisiz düşüncesiz bir adama dönüştü işte ve göremedi çoğlıklarımı, çırpınışlarımı...